Dagje vissen op de vijver

Door: Johan Vreeburg

Het is dinsdag 13 mei en het is 08.00 uur als Marcel Kromhout mij komt ophalen voor een dagje vissen op de vijver. Het is wel een heel vreemde gewaarwording om om acht uur in de ochtend te vertrekken voor een dagje vissen. Zeker als je weet dat er nog een kleine twee uur reistijd aan vast zit. Als we voor de competitie gaan vissen is het eerder 03.45 uur als ik met Bram richting het viswater ga om de vlaggen en de bordjes in de grond te prikken. En dan is het maar 30 minuten rijden. In het donker aankomen, in het gloren van de dag uitpakken en bij vol licht starten; dat zijn nog eens vistijden.

Vandaag start de wedstrijd om 12.00 uur. Luxe tijden of zou het aan de Bourgondische inslag van de Brabanders liggen; goed doorzakken en laat op? Die Brabanders zijn de vissers van de H.S.V. 't Turkaa uit Diessen. 't Turkaa is de club waar Ad Toten bij viste. Van Ad hebben Marcel Kromhout en ik de uitnodiging gekregen om mee te gaan vissen op de vijver van Pennekenvolt in Schelle, net onder Antwerpen. Een vijver waar het werkelijk barst van de vis. Veel en grote brasems, zeelten en een enorm karperbestand. Wel te bevissen met de vaste stok, dat maakt het extra aantrekkelijk.

Om 09.30 uur ontmoeten wij Ad Toten met zijn vrouw op de parkeerplaats van het benzinestation Hazeldonk, vlak voor de grens van België. Gezamenlijk trekken we op naar Schelle. Twee opvallende auto's; een busje met grote letter www.geenjaar.nl er op en een bestelauto met de alleszeggende tekst Ad Toten Dieren- en hengelspeciaalzaak. We zullen elkaar niet snel uit het oog verliezen. Helaas wordt wolkendek boven het gebied waar we naar toe rijden steeds grijzer en regen is waarschijnlijk niet meer te voorkomen.

Het is even over tienen als we de parkeerplaats van Pennekenvolt oprijden. Al meerdere Hollandse auto's en een enkele Belgische staan er geparkeerd. Direct valt de aangrenzende half afgebroken fabriek op. Alsof er een bom op is gevallen. Dat scheelt niet veel vertelt Ad. De buiten gebruik gestelde elektriciteitsfabriek wordt afgebroken en de bovenkant is verwijderd met springstof. Een enorme explosie was dat, waar het halve dorp voor ontruimd moest worden.

Binnen in het clubhuis is het al een drukte van jewelste. Ik zie een biertje op de toog staan en denk zelf toch maar aan het verschalken een kop koffie. Ook in België zijn er Bourgondiërs. Onder het genot van de koffie vertelt Ad Toten ons hoe het er vandaag aan toegaat. Alleen vaste hengel, geen eigen leefnetten, maar gebruikmaken van de leefnetten die de beheerder van de vijver ter beschikking stelt. We vissen, verteld Ad, van 12.00 tot 14.30 uur, dan één uur (!) pauze en dan weer 2,5 uur vissen. "Als je een steen vangt", vervolgt Ad Toten, "dan moet je die in het water terug gooien". Nog even denk ik aan een Belgische vissoort die ik niet ken en die vanwege bescherming niet in het leefnet mag. Niets is minder waar. Zoals Freud al zei: "soms is een sigaar gewoon een sigaar", Zo bedoelde Ad het ook: "soms is een steen gewoon een steen". De vijver is de voormalige koelvijver van de aangrenzende elektriciteitsfabriek en veel steenafval (cokes) is in het water terecht gekomen. De haakjes blijven nog wel eens steken in holtes in die brokken steen en die vang je dan. Als je die steen achteloos achter je in het gras zou gooien, heeft de maaimachine daar lat van. Vandaar het vriendelijke verzoek de stenen na het vangen in het water terug te gooien.

Marcel loot nummer 7. De bofkont, dat is de plek die bijna tegen de parkeerplaats aan grenst. Met een brede glimlach ziet hij dat ik nummer 42 trek. Dat is bijna de meest verre plek. Gelukkig had Ad me getipt om een karretje mee te nemen. Twee keer lopen en al mijn zooi ligt bij de visstek. Het zweet staat me wel dik op de rug. Maar ja dat krijg je als je een ambtenaar zo laat sjouwen.

Het opbouwen kost weinig moeite; één hengel op 11 meter voor de brasem en één hengel klaarmaken voor op 5 meter voor de karper. Mijn buurman links van me is zo klaar. Hij gokt op de karper en gaat op vijf meter vissen. Mijn linker buurman gaat op 11 meter vissen. Vele topsets worden klaargelegd en ook een hengeltje op 4 meter. Waarom zou ik het anders doen? Zij komen vaker op de vijver en dus volg ik hen. In de 11 meter hengel zit het zelfde elastiek als in de vijf meter hengel. 2.1 mm. Laat de karpers maar komen. Later tijdens de wedstrijd ben ik daar van terug gekomen. Ik heb teveel brasems verspeeld door het gebruik van te dik elastiek. Ik denk dat voor een niet ervaren vijvervisser 1.5 mm ruim voldoende is. Dunner zou ik zeker niet doen gezien de onderlinge afstand van de vissers. De nummertjes op de kant staan krap aan 6-7 meter uit elkaar. Als je tijdens een wedstrijd een moeilijk te drillen vis aanslaat en je elastiek te dun is, dan zwemt "jouw" vis zomaar door de lijnen van je buren. Evenwicht vinden tussen het behoud van soepelheid zodat de vis niet losschiet enerzijds en stevigheid om te kunnen drillen anderzijds.

Om 12.00 uur drukt er iemand in het clubhuis op een knop en het startsignaal schalt over het water. Een bombardement van voer komt los. Je mag vandaag maar twee keer voeren; één keer bij aanvang en één keer na de herstart na de pauze. Het is dus zaak voer te gooien die lange tijd werkend blijft. Weer een punt geleerd voor de volgende keer en een misser voor vandaag.

Helaas begint het te spetteren en zal snel is het zonder paraplu niet te doen. Koude regen; erger kan het niet voor de vangsten. Of dat nu op het open water is of op de vijver. Wind uit het noorden met regen daarbij is altijd funest voor de vangsten, ook vandaag zal later blijken. Toch wordt er snel na aanvang vis gevangen. Ik kijk goed om mij heen of dat brasem of karper is. Het is echter overal nog brasem. "Nog" zegt mijn buurman, de karperaar. Meestal komt de karper gedurende de middag naar de kant en hij voorspelt dat de meeste karper na de pauze gevangen gaat worden. Ook ik haak een enorm brasem. Nog voor ik hem kan schappen is hij er vandoor. Dat gebeurt me nog drie keer en de les van het te stevige elastiek is geleerd. Gelukkig kan ik dat een beetje herstellen tijdens de wedstrijd. Ik haal de bung uit het tweede deel en wikkel enkele slagen elastiek er vanaf. De spanning op de elastiek is nu niet zo groot meer en de vis kan een spurt nemen die dan goed op te vangen is.

Nog nooit is tijdens een wedstrijd mijn dobber zo vaak onder gegaan als vandaag. Het wemelde van de vis en het aantal lijners was ontelbaar. De vis aasde echter slecht en de vissen die gevangen werden waren vaak vals gehaakt. "Time flies when you're having fun" geldt vandaag wel heel erg. Voor ik het in de gaten heb is de toeter gegaan en is de helft van de wedstrijd voorbij. Dan maar een biertje in het clubhuis. Ik hoef niet te rijden vandaag en Marcel zit keurig aan de cola, dus kan ik er nog een nemen. Eigenlijk begrijp ik het wel waarom het een pauze van een uur is. Ben ik dan ook een beetje Bourgondiër?. Enfin, na enkele biertjes en bijpraten met Ad (wie weet hoor ik de gouden tip), togen we ons weer naar onze plekken en start, inmiddels zonder regen, de tweede ronde. Er mag weer gevoerd worden en dus plemp ik de nodige ballen voer op mijn stek. Opvallend veel vissers doen dat juist niet en die kregen later gelijk. Weer een les geleerd.

Het begint te lopen en de vier brasems die ik voor de pauze ving worden vergezeld van nog acht familieleden. Ik blijf steken op twaalf brasems. Eén van die brasems was wel erg uit de kluiten gegroeid. Net over de 70 cm en ruim vier kilo. Een persoonlijk record! Nog groter dan de vis die ik vorig jaar in Baal ving. Het laatste uur probeer ik meerdere malen of de karper het op de voerplek op 5 meter doet. Mijn buurman vangt er één van ruim pond of 16-17 en de inspiratie is er. Terwijl ik dat doe zie ik dat mijn buurman op 11 meter "op half water" is gaan vissen. De beten op de bodem werden minder en warempel, op 11 meter op half water pakt hij een paar mooie brasems. Weer een geleerde les!

Om 18.00 uur gaat die nare toeter weer. Ik wil eigenlijk nog wel doorgaan. Vijf uur vissen is zo voorbij. Ik ben meer voor 6 tot 8 uren plezier. Het wegen levert op dat men het op de bekende plekken goed gedaan heeft. De vooraf getipte winnaar heeft met ruim 70 kilo zijn plek goed uit weten te buiten. Dat de vis in die hoek het beter deed dan elders wordt wel bewezen door de twee plaats met altijd nog ruim 60 kilo die de buurman van de winnaar heeft gevangen. Ik blijf steken op net geen 20 kilo. Marcel vangt 19 kilo en Ad Toten na het verspelen van 6 karpers nog 17 kilo. Meer zat er vandaag niet in. De weersomstandigheden en de onervarenheid hebben zich vertaald naar mijn resultaat. Ik meen dat ik 11e ben geworden van de 25 deelnemers. Heb ik het toch niet zo heel slecht gedaan.

De missie is geslaagd. Ik ben door het bestuur vooruit gestuurd om te bezien of vissen op een vijver in België haalbare kaart is om eens te doen met de club. Ik kan niet anders dan tot de conclusie komen dat dat zo is. Met beperkte aanpassing van het materiaal en voorzien van de goede tips, is het voor iedere visser te doen om op de vijver te vissen. Wil je dat doen om met de vaste stok karper te vangen, dan is oefenen zeker noodzakelijk. Met plezier heb ik mijn buurman die zware karper met de vaste stok zien drillen, maar ik had hem dat nog niet zo nagedaan.

Na (wederom) een paar biertjes rijden Marcel en ik om 20.00 uur weer richting Nederland en zit er op de reis na voor ons een enerverende dag op.

 

Pennekenvolt
Pennekenvolt
Pennekenvolt
Pennekenvolt
Pennekenvolt
Pennekenvolt
Pennekenvolt
Johan Vreeburg op Pennekenvolt
Johan Vreeburg op Pennekenvolt
Johan Vreeburg
Karper van 17 pond