Willem van Duijn wint weer in

Pennekenvolt 2018

Vrijdag 29 juni is de jaarlijkse wedstrijd in Pennekenvolt gevist.De verwachtingen waren, na onze vistrip in mei, waar we iedere dag gigantisch hadden gevangen, hooggespannen. Zoals de afgelopen jaren gebruikelijk, reed ik met Fred, in zijn bedrijfsbus naar Schelle. Om de files bij Antwerpen te vermijden waren we ’s-morgens al vroeg vertrokken. We kwamen dan ook vroeg bij de vijver aan. Dit gaf mij mooi de gelegenheid om alvast de paste en pellets klaar te maken. Nadat de bus was gearriveerd en iedereen zijn bakje koffie had genuttigd werd er geloot. Ik lootte stek 19, vlak in de buurt van waar ik de laatste dag van onze visvakantie had gevist. Ik had daar toen 10 karpers gevangen en de nodige verspeeld. Dat werd dus vissen met dikke lijnen (0.20 mm en 0.22mm) en grote haken (maat 10 voor de paste en 14 voor de pellets en mais).Tijdens onze vakantie had 1 van topvissers van de vereniging mij verteld dat hij de wedstrijden, die hij op de vijver viste, altijd begon met het voeren van de korrels, die we altijd krijgen en ook in het water moeten gooien. Hij weekte deze korrels eerst en kneedde er dan ballen van. Ik besloot dit ook te doen. Dit had ik dus beter niet kunnen doen. Het bleek namelijk dat ook in Pennekenvolt niet iedere dag hetzelfde is. Hadden we tijdens onze vakantie gelijk veel brasem op de stek en voerden we constant handen pellets of mais bij, nu duurde het drie kwartier voor ik de eerste brasem in mijn net had liggen. Ook het constant bijvoeren van handjes pellets hielp weinig. De vis zwom er wel, gezien de vele lijnzwemmers, maar ze aasden gewoon niet. In de pauze stond de teller bij mij op 8 brasems en een karper. Ik had deze allemaal met paste gevangen en de meeste pakte het aas “on the drop”. Lag het eenmaal op de bodem dan zag je slechts af en toe je dobber even bewegen. Ik besloot het daarom na de pauze anders aan te gaan pakken. Geen handjes pellets of mais meer bijvoeren, maar slechts kleine plukjes paste. Ik maakte de paste zo slap mogelijk zodat het snel uit elkaar viel en er constant een kolom van voerdeeltjes op mijn twee stekken was. Dit bleek vooral voor de karper goed te werken. Ik haakte er na de pauze 6, waarvan ik er 2 wist te landen. Twee schoten er los en twee zwommen dwars door mijn 0.22mm lijn. De grootse karper woog ruim 13 kg. Ik zag hem twee meter uit de kant zwemmen. Ongeveer ter hoogte van de plek waar ik, tegen de kant, een voerstek had gemaakt. Toen ik een paar plukjes paste met een plonsje in het water gooide, zag ik hem draaien en richting de voerstek duiken. Ik gooide nog een paar balletjes paste en wachtte een paar minuutjes. Aan de kolken zag ik dat hij op de voerstek was blijven hangen. Toen ik daarna langzaam een bal paste op mijn voerstek liet zakken, schoot mijn dobber gelijk weg. Toen ik aansloeg dacht ik in 1e instantie dat ik een brasem had gehaakt. Mijn elastiek werd langzaam uit mijn top getrokken. Het elastiek bleef echter uitrekken. Toch een karper dus. De karper zwom op zijn gemakje richting het midden van de vijver. Door de top van mijn hengel onder water te houden en mijn hengel zijwaarts te houden wist ik hem te keren. Na een dril van slechts een paar minuutjes wist ik hem te landen. Of er onder water een belletje was afgegaan weet ik niet, maar het laatste kwartier begon de vis ineens te azen. Ik kreeg ineens volop beet. Ik verspeelde drie karpers achter elkaar en ving nog een aantal brasems.Bij weging bleek ik met 47 kg, ook dit jaar weer de wedstrijd gewonnen te hebben. Net voor Bram Zwanenburg die blijk gaf, in ons midweekje vissen in Pennekenvolt, zijn ogen en oren goed te kost te hebben gegeven.Vervolgens was het tijd voor de barbecue, die, zoals we inmiddels kunnen zeggen, gewoonlijk uitstekend werd verzorgd door grillmeister Fred van Eijk. Fred werd hierbij bijgestaan door José. De hamburgers met uitjes en de broodjes worst waren super Fred!! Voor herhaling vatbaar.Bijna ieder jaar gebeurt er wel iets dat een aparte vermelding verdiend. En dan heb ik het nog niet eens over de kapot geslagen dobbers, verspeelde tuigjes, gebroken elastiek en gebroken hengels. Ook dit jaar dus. Op een gegeven hoorden wij uit de hoek van de vijver hevig gekraak. De hengel vanDiana Traas bleek het door een grote karper te gaan begeven. De hengel brak in tweeën en de karper zwam op zijn gemakje met de hengel achter hem aan richting het midden van de vijver. Diana stond er beteuterd naar te kijken. Iedereen lette even niet meer op zijn dobber en keek, met het gebeuren van Jacques Slats vorig jaar in het achterhoofd, vol verwachting naar Diana. Diana koos echter voor een andere oplossing. Zij regelde iemand die haar met het bootje naar het midden van de vijver roeide. De hengel was toen inmiddels al gezonken en niet meer terug te vinden.

 

Willem van Duijn